Gidenlere…

Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden, bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden…. Yahya Kemal

Her kaybedilenin ardından, kendi içine yapılan yolculuk, kaçınılmaz sona olan yakınlığın ölçülmesi, hayat denilen yanılsamanın muhasebesinin yapılması için belki bir fırsat….Acı ve zor katlanılan bir fırsat hem de; gideni bir daha göremeyecek olmanın verdiği hüznün yüklediği bir bencillikle hep güzelliklerin hatırlanması, ona dair tüm mutlulukların, kaybetmenin acısına katık edilmesi. “Hafıza-i beşer nisyan ile malüldür” derken Ziya Paşa bir genellemeye mi ulaşmıştır yoksa böyle anları dışlamış mıdır bilinmez elbet. Bilinen tek şey, mutlak olan gerçek karşısındaki acizliğimiz ve bu gerçeği pek çok başka insanla paylaşmamıza rağmen takındığımız “benimki başka kimseye benzemiyor” bencilliği.

Kaybedilen, kaybedişin her anını hem fiziken hem ruhen sonuna kadar yaşadığınız biri de olsa istem dışı kaybettiğimiz bizim için yaşayan ölüler de olsa durum pek farklı değil. Her seçimin bir kaybediş olduğunu savunanlara inat, seçmeden de kaybeden olabilmek, aslında kendi hayatımız dahil pek çok şeye hükmedemediğimizi gösteren bir acizlik durumunun farkına varmak. İnsan için durumu kötü kılan da kaybedişin acı ve kederine bu acizliğin eşlik etmesi aslında.

Hayat, her kaybedişte, acı eşiği hep bir üst noktaya taşınan bir denek gibi muamele etmekte insana. O acı eşiği yükseldikçe yüreğimizden kopan parçalar, kabuk bağlayan yerler hep artmakta. Bir ömrün sonunda elimizde kalacak olan ise nasırlaşmış bir kalp. Oysa biz insanlar onu bile yaşlılara has bir olgunluk olarak olağanlaştırmaktayız. Doğrudur; yaşlanmak hoşgörü ve olgunluğu da beraberinde getirir. Tıpkı kabullenmişliği ve kaçınılmazlığı özümsemeyi öğrenmiş bir hayatın sonunun geldiğini bize bildirdiği gibi. Onlar bize gelmezken hiçbir zaman, biz onlara gideriz. Bizi nasıl beklerler, nasıl karşılarlar hep muamma. Acaba gerçekten gittiler mi?

Bekle dedi gitti

Ben beklemedim

O da gelmedi

Ölüm gibi bir şey oldu

Ama kimse ölmedi

Ö.Asaf